Terwijl ik deze tekst schrijf, toont de thermometer zo’n 25°. Heerlijk zomerweer om buiten te genieten. Maar wanneer ik het nieuwsbericht open dan valt in koeien van letters deze titel op: NIEUWE HITTEGOLF OP KOMST!
Mijn verstand draait toertjes: een hittegolf heb je als verschillende dagen op een rij 30° behalen. Ik sus mezelf dat de kans klein is dat dit opnieuw gebeurt. De weerkaart kleurt bloedrood en ineens vind ik de zon niet meer zo leuk. Mijn speurdersblik merkt dat onze planten en bloemen in de tuin moedeloos hun blaadjes laten hangen en de hitte zegeviert al over het ‘altijd groene gras’. Het wilde gras met klavers biedt koppig weerstand, maar de anders overvloedige malse groene sprietjes zijn veranderd in roestbruine, dorre, stekelige plekken.
Toen mijn man en ik vorige week (tijdens een eerdere hittegolf) puffend in de schaduw van een parasol zaten, maakten we de opmerking dat we het ons in de winter niet meer zullen kunnen voorstellen dat we konden genieten van een ijskoud voetbad.
Pas op, ik hou van de zomer, maar niet van de hitte waarbij – zoals Loesje zegt: zelfs de zonnige kant van mijn karakter wat schaduw kan gebruiken. Temperaturen boven de 30° zijn broeinesten voor mopperaars, klagers en zeurders, hoog tijd dus dat er wat afkoeling komt. Maar ik wil de zomer echt niet verpesten met klagen over van alles en nog wat. Hé, ik heb al meerdere keren in mijn leven een hittegolf getrotseerd en mits wat aanpassingen vind ik het wel leuk dat ik mijn favoriete alcoholvrije zomerdrank in het zonnetje kan drinken. Dat smaakt meer verfrissend dan onder de soms saaie Vlaamse grijze wolkenhemel.
‘Wees blij dat het niet sneeuwt.
Stel je voor dat je sneeuw moest ruimen in deze hitte.’ ‘anoniem)
Ik smeedde in de wintermaanden vakantieplannen naar warme oorden en ik denk dat wel meer Vlamingen dit doen. In de living, lekker knus onder een dekentje, scrolde ik door allerlei aanlokkelijke aanbiedingen. Na weken een grijs wolkendek geduld te hebben, overspoelde me het verlangen naar een streling van de zon. Hoe komt het toch dat wij, die toch al iets noordelijker leven dan de charmante Italianen, ons laten verleiden om een zonnereis te boeken? Ik las ooit ergens op sociale media dat de zon de aanmaak van gelukshormonen stimuleert en dus mentale rust brengt en ontspanning. In mijn wasmand lagen een heleboel volgesnoten zakdoeken en de vuilbak deed al niet veel onder met de verfrommelde papieren versie. Ik had die beloofde rust wel nodig en zag mezelf al met een zonnebril op mijn neus, een zomerhoed op mijn hoofd, lezend in de schaduw van een immense boom. Ik beleefde in mijn gedachten al het gevoel van de warmte die in me zou stromen. Ik boekte een prachtige, rustgevende reis, maar niet naar het zuiden.
Nu, met een zonnebril op mijn neus, een boek in handbereik, en in een cosy hoekje in onze tuin, vraag ik me af wat het zuiden me nog meer kan geven dan wat ik momenteel beleef in de schaduw van een grote dennenboom. Een watermeloen ligt in partjes gesneden voor mijn neus en ik smaak het zonlicht bij de eerste hap. Mijn man laat me de warmte voelen van een vers geplukte tomaat en als we het bekende deuntje van de ijskar horen, springen we als twee blije kinderen naar de straat. Even later likken we dolgelukkig van een koud ijsje terwijl allerlei soorten vlinders een dansje geven ter ere van de zomer. ’s Avonds zingt een merel een lied waar ik stil van word en ik hoop dat deze zomer nog even mag blijven duren.
‘There is something about summer –
it’s more a feeling than it is a season,
isn’t it?’ (This time tomorrow)
Google vertelt me dat warmte energie is die van het ene voorwerp naar het andere voorwerp gaat. Warmte gaat daarbij altijd vanzelf van een plaats met hogere temperaturen naar een plaats met een lagere temperatuur.
Dat is natuurlijk heel droog gezegd, maar warmte is zoveel meer. Ik associeer warmte ook met veiligheid en vertrouwen, en dat heeft niets met een hogere of lagere temperatuur te maken. Volgens de wetenschap komt er bij veiligheid en vertrouwen oxytocine vrij, een hormoon dat in verband wordt gebracht met verbondenheid en rust. Vandaar dat ik me op een kille avond in een knus fleecedeken wikkel en dat is misschien ook de reden waarom we zo graag op vakantie naar het zuiden gaan.
Warmte heeft ook een figuurlijke, psychologische en religieuze betekenis.
De toon van een gesprek kan zelfs in de diepste winter warm aanvoelen. Als ik liefdevol begroet wordt door een vriendin, dan voelt dit warm aan. Ook de zachte knuffel van een kleinkind laat mijn bloed tintelen.
Als je ergens binnenkomt dan kan de kamer warm of kil aanvoelen. Dit wordt natuurlijk vooral bepaald door de mensen die er vertoeven, maar ook de plaatsing van het meubilair, de muziek die er speelt en de kunst aan de muur kan een warme atmosfeer brengen. Meestal typeren we dit als gezelligheid.
Toen goede vrienden ver weg gingen wonen, kreeg ik een troostende arm om me heen van vrienden die dichtbij bleven. Onlangs toonde een onbekend persoon veel interesse in hoe ik mijn schilderijtjes tot stand breng en kreeg ik een onverwacht complimentje over de evangelieboodschappen die ik geregeld post. Vele jaren geleden zei ooit een klein meisje uit het eerste leerjaar tegen mij: Sneeuwwitje is heel mooi, maar jij bent nog mooier. Al deze dingen en nog veel meer blijven warme herinneringen die ik zal blijven koesteren. Een van de mooiste is deze wel: Het was ijskoud buiten. Mijn man komt thuis, kijkt me aan en zegt: ‘Ik sta nog steeds in vuur en vlam voor jou.’ Als me dat geen warmte geeft!
Medeleven, interesse, vriendelijkheid en liefde stralen warmte uit en is heel tegengesteld aan een ijzige sfeer die afstandelijk en gespannen is. Je zou in dezelfde vergaderruimte in de winter gerust een zomers kleedje willen aandoen en in de zomer door een kille situatie een dikke trui over je hoofd willen trekken. Ik denk dat ieder mens die twee uitersten meemaakt en ik geloof dat we niet te lang moeten blijven stilstaan bij de kilte van onverschilligheid, jaloersheid of haat. Wentel je in de warmte van vrienden en familie en zelfs lange tijd na die fijne gebeurtenissen kan een herinnering eraan die innerlijke warmte weer laten opflakkeren en je helpen bij kille, liefdeloze situaties. Vrienden zijn het zonlicht in ons leven.
‘Als iedereen warmte kon doorgeven
aan zijn of haar medemens,
dan zou de wereld
er opeens
heel anders uitzien.’ (quotes by Bp)
Als laatste onderdeel van warmte wil ik het over het religieuze aspect ervan hebben. Innerlijke warmte wordt soms wel ‘het warm licht in je binnenste’ genoemd.
In de godsdienstbeleving staat je medemens helpen en liefhebben centraal. Ik krijg een warm gevoel van binnen als ik iets voor een ander doe. Dit klinkt cliché, maar het is wel echt. Probeer het maar.
Ik geloof in God, in mijn Hemelse Vader. Het besef dat ik echt een kind, een dochter van Hem ben, is een warm dekentje bij alles wat verkeerd gaat. Als ik met Hem praat (sommigen noemen dit bidden), dan voel ik Zijn aanwezigheid. Dit voel ik op verschillende manieren, naargelang de situatie of het gesprek dat ik met Hem voer. Het varieert van een rustig, vredig tot een heftig, warm gevoel. Dit klinkt voor sommigen misschien wat raar of zweverig, maar toch is dat speciale gevoel echt. Het is zoals ik zou proberen uitleggen hoe zout smaakt. dat is onmogelijk, je weet alleen hoe zout smaakt als je het geproefd hebt. Voilà, een uitnodiging om dit warme gevoel van God te ontdekken.
God nodigt al Zijn kinderen uit om het koude gevaar van het wereldse te verlaten en naar de warmte van Zijn licht te komen. Jezus Christus, Gods Zoon, zei: ‘Ik ben het Licht van de wereld, wie Mij volgt zal beslist niet in de duisternis wandelen, maar zal het licht van het leven hebben.’ (Johannes 8:12)
Je zou het ook zo kunnen zeggen dat Jezus Christus je warmte geeft in al de betekenissen ervan; kilte staat niet in Zijn woordenboek. Toen ik Zijn leven bestudeerde, stond ik versteld van de warmte die Hij aan de mensen gaf. Maar Jezus kon hier niet blijven en dus zei Jezus Christus tegen Zijn apostelen dat als Hij weg was, de Trooster hen alles zou vertellen. Ik vind de naam ‘Trooster’ zo mooi. Iemand die troost, schenkt warmte. Jezus had het over de Heilige Geest en het is die Geest of Gods Geest, die elk mens o.a. Gods liefde, Gods warmte kan laten voelen. Het is zo fijn om de vredige warmte van de Heilige Geest in mijn verstand en hart te voelen.
‘Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u:
Ik zal u van Mijn Geest meedelen,
die uw verstand zal verlichten,
die uw ziel met vreugde zal vervullen.’ (L&V 11:13)‘Maar zie, Ik zeg u dat u
het in uw gedachten moet uitvorsen;
daarna moet u Mij vragen of het juist is,
en indien het juist is,
zal Ik uw boezem in u doen branden …’ (L&V 9:8)
Het is zo fijn om door God geleid en geholpen te kunnen worden. Zijn goede, warme invloed bereikt iedereen die het wil. Mijn leven is er door beïnvloed. En om in een luchtige toon te eindigen: ik werk eraan om mijn leven zo goed mogelijk te leiden en God nog beter te leren kennen. Want door deze hitte besef ik dat ik het nooit zou uithouden in de hel.
Er zijn warme mensen en koele kikkers. Er zijn mensen die met je meeleven en je liefhebben en er zijn mensen die koudweg alles willen beheersen. Ik verkies de warme, wie verkies jij?
Zo’n maand geleden, terwijl de eerste tere bloesems aan de bomen verschenen, leerde ik een nieuw woord. Het was de naam van een virus: Covid 19.
Als je vandaag durft te beweren dat je in God gelooft, dan krijg je meestal meewarige gezichten te zien. Soms vraagt men naar je opleiding of beroep en meestal is er een verbaasde reactie als het antwoord een hoge score oplevert op de wereldse ladder. Nu, ieder mens heeft vrijheid van spreken en van mening, dus is het niet te verwonderen dat er tegenstellende ideeën zijn. Het mooie van geloven is dat iedereen vrij is om de zoektocht aan te vangen.