Moeder, ma, mam, … de machtigste woorden ter wereld?

Aan de mannen en papa’s die deze blog lezen: sorry, het is meimaand en dan gaat er toch wat meer aandacht naar onze moeder. Als ze nog leeft zetten we ze deze maand in de bloemetjes, de geschenkjes, de bezoekjes en de knuffels.
Zijn we zelf moeder, dan kunnen we misschien wel stoer denken ‘ach, dat commerciële gedoe’, maar zijn we stiekem toch blij met die leuke traditie.
Kleine kinderen knutselen op school nog steeds een ‘cadeautje’ voor de allerliefste mama. Hoewel de plusmama’s en stiefmama’s bij sommige leerkrachten de gedachte laat opkomen om dit allemaal af te schaffen, hoop ik echt dat ze het begrip en geduld kunnen opbrengen deze gewoonte verder te zetten. De zelfgemaakte moederdag-geschenken krijgen immers in heel wat huizen nog jarenlang een ereplaats.
Moederdag: een dag om moeder iets terug te geven!

 

There is no rol in life
more essential
and more eternal
than that of
motherhood.
(M. Russell Ballard)

Iedereen heeft een moeder en al sakker je soms op haar zegswijzen, opmerkingen en nieuwsgierige aandacht, als je zelf moeder wordt, dan begrijp je haar meestal beter. Ik ben moeder van vier kinderen en ik vind moederschap leuk, maar ook minder leuk. Leuk, omdat het een nieuwe dimensie aan mijn leven geeft, minder leuk omdat die ‘dimensie’ soms zwaar doorweegt. Ook nu de pamperperiode al lang voorbij is en mijn kinderen zelf kinderen hebben.
Moederschap heeft me een liefde voor mijn kinderen bezorgd die onbeschrijfelijk is, een liefde die ik voel in elke vezel van mijn lichaam. Maar ik ben niet altijd liefdevol, soms ben ik moe en prikkelbaar. Het moederschap haalt het beste in mij naar boven, maar soms maak ik foute keuzes. Ik zei vroeger meer dan eens de verkeerde dingen tegen mijn opstandige zoon of mijn koppige dochter. Nu waarschijnlijk ook nog. Ik hoop alleen dat ze beseffen dat dit uit liefde is, uit bezorgdheid en omdat ik het beste voor hen wil.

Ik heb geleerd als moeder sterk te zijn voor je kinderen. hun pijn scheurt je hart, maar ik heb leren aanvaarden dat ik niet alles kan rechtmaken. Het ‘toverkusje’ van toen ze klein waren is niet genoeg als je volwassen kind kapot gaat van een scheiding, wegkwijnt van verdriet of ineenkrimpt van de helse pijn.
Maar toch krabbelen moeders en hun kinderen weer recht door die reine, onvoorwaardelijke moederliefde.

Uiteindelijk draait moederschap om de grootste kracht die er is: liefde.

Andere gevoelens zoals trots en verwondering bereiken eveneens hoogtepunten tijdens het moederschap. Als het kan moet je eens als objectieve waarnemer een muziek- of dansoptreden van kleine en grotere ukkepukken meemaken. De talrijke daar aanwezige moederogen vullen die theater-en concertzalen, parochiezalen, schoolpodiums en klaslokalen met een hemelse sfeer van oprechte fierheid. De tranen die je ziet opwellen in de ogen van de mama’s en de oma’s zijn zeker niet door krokodillen geproduceerd. Moest iedereen elk mens bekijken met moederogen, er zou heel wat veranderen in de wereld.

Heimdal Schrönghamer noteerde het volgende verhaal:

‘Jullie moeten tegen morgen een opstel maken met als titel ‘moederhanden’, ‘zei de meester.
Hij gaf geen verdere uitleg, alleen vertelde hij kort wat een moeder allemaal deed.
De week nadien las de meester het opstel voor van een meisje uit die klas. Ze had geschreven:
‘ Moederhanden …
Met de ene hand maakt moeder eten.
Met de andere houdt zij de Bijbel op haar schoot.
Met de andere herstelt ze vaders kleren.
Met de andere kookt ze.
Met de andere kamt zij mijn haar, voor ik naar school ga …’
‘Met de andere, … met de andere, …’ lachte de meester.
De andere kinderen in de klas giechelden.
‘Zeg meisje, je moeder is toch geen duizendpoot? Zo veel handen! Hoeveel heeft zij er eigenlijk?’
‘Twee’, zei het meisje,
‘twee voor vader, en voor elk van de zeven kinderen ook twee, dat maakt veertien …
Dan voor de keuken, de dieren en de tuin telkens twee, dat zijn er zes.
Twee voor arme mensen, dat zijn er weer twee.
En twee voor God, als ze bidt …,
dat zijn in ‘t geheel zesentwintig moederhanden …’
Niemand giechelde nog.
Ook de meester lachte niet meer.’

De dag van vandaag zullen moederhanden niet zoveel kleren herstellen als vroeger, zeven kinderen vind je ook niet zo dikwijls meer en huishoudelijke taken zullen misschien wat gelijker verdeeld zijn. Maar de hand die de wieg wiegt, heeft nog steeds oneindig veel invloed.
Een moeder onderwijst nog steeds haar kinderen door wat ze doet of niet doet, door wat ze leest of niet leest, door wat ze zegt of niet zegt.
In onze maatschappij waar kleine kinderen lachen, zingen en springen op liedjes en muziek van twijfelachtig allooi – zoals ‘ik ben het kind van de duivel’ – hoop ik dat er moeders zullen opstaan die hun kinderen liefdevol zullen vastnemen, in hun ogen kijken en getuigen: ‘Wat de wereld je ook wil leren, weet dat je Gods kind en mijn kind bent.’

Moederdag, een dag om danku te zeggen tegen moeder. Een mama brengt altijd offers. Een alleenstaande mama misschien nog het meest. Offers, een woord dat ouderwets klinkt en uit de toon valt in onze ik- maatschappij. De offers die een moeder brengt zijn heel veelzijdig: ‘s nachts opstaan om eten te geven aan de baby, of  het bed aftrekken van een ziek kind; je carrière even op hold zetten; heel wat minder uit gaan; een verhaaltje voor het slapengaan; diepe gesprekken voeren op momenten dat je zelf een pauze wil; kortom: duizendpoot en manusje van alles. Waarom brengen moeders toch die energie op?

No love in mortality
comes closer to
approximating the pure love of Jesus Christ
than the selfless love
a devoted mother has
for her child.
(Jeffrey R. Holland)

Toch moeten we opletten dat we in onze rol als moeder onszelf niet voorbij lopen. Zeker, een moeder is in de eerste plaats een moeder, maar we mogen die verantwoordelijkheid niet toelaten dat we leeggezogen worden. We moeten beseffen dat supermama niet bestaat en dat vreugde meestal in de kleine momenten ligt. En we moeten ook weten dat onze kinderen heus niet elke hobby moeten ontwikkelen, of elk kamp moeten bijwonen. Je kan pas een leuke mama zijn, als je een leuke vrouw bent. Dus moeten we zeker tijd inlassen om onze eigen talenten en interesses voeding te geven.

Mama

Mama is het woord
waar het leven mee begint.
Mama is het woord
dat hoort bij ieder kind.
een woord om zacht te zeggen
niet om luid te schreeuwen.
Het hoeft niets uit te leggen
en gaat door alle eeuwen.
Mama is het woord
waar de mensheid mee begint.
Mama is een ander woord
voor liefde.
(Toon Hermans)

Ik besef dat vele vrouwen ‘moederdag’ liever niet vieren. Kinderen willen en geen kinderen kunnen krijgen is een pijn die alleen gelijkgestemde vrouwen onder elkaar kunnen begrijpen. Ik zal nooit die pijn moeten ervaren, maar ik voel met hen mee. Sheri Dew zei het zo mooi: ‘Motherhood is more than bearing children, though it is certainly that. It is the essence of who we are as women. It defines our very identity, our divine stature and nature, and the unique traits our Father gave us.’
Misschien kunnen de woorden van Neill F. Marriott troost brengen, een licht ontsteken van veel goeds, en vreugde laten groeien:

Eva werd ‘moeder’ genoemd voor ze kinderen had.
Volgens mij betekent ‘moederen’ leven schenken.
Denk eens na over de vele manieren waarop u leven schenkt
Het kan het geven van emotioneel leven aan de hopelozen
of geestelijk leven aan de twijfelaars zijn.

Moeder, mam, mama: inderdaad de krachtigste woorden op aarde!

Tips:

Vergeet je mama niet!

Lees op mijn blog nog meer over moederschap: Gedachten over moederschap

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.